Şiir

Deryada Kaybolmuş Bir Kaptan

Biliyorsun çok şeyi sırr-ı hayattan
Yoktur ihtiyaç bendeki nasihattan
Topla tüm meyveyi hakk-ı tarikattan
Ol sen de içmişlerden ab-ı câvidân

Ne cinsin, ne hayvan, ne de nebattan
Al aklın başına insansın insan
Etme zulmü nefsine, başla en baştan
Bekleme terk-i ruhu, ol bir kaptan

Sevgi ile var oldun, bulur aşkı arayan
Bakınca görmelisin, budur aşkı aratan
Sorma “malın nicedir” karşındaki fakirden
El sana ne eylesin, aşk çıkınca gönülden

Canın yanar sanırsın mal çıkınca elinden
Sor mevt-i fevât’a yaşadığı ölümden
İdrâk-ı hayat farksızdı ya kafesten
Sor mahpusa çıkınca düştüğü hapisten

Yalnızlık sanırsın gelir ölümden
Hakikat olur hal, dost düşünce gözünden
Huzur buldum sanırsın içindeki o evden
Geceden gayrı huzur yok kurtulunca hadesten

Bu cihan hep âlâ insana fikirden
Fikir ne âlâ ola, olmayınca zikirden
Düşürme hakkı ne dilden ne elden gönülden
Seni bulan her şey ettiğin zikirden

Geri dönüş hiç yoktur meydân-ı mahşerden
Neler kattın yanına gününden gecenden
Dem vurma sakın ha karşındaki cahilden
Geri dönüş hiç yoktur söz çıkınca dilinden

Bildim deyip durursun, bilmekten bi haber
Yaptım deyip durursun, kabarırsın kibr-i katmer
Görme derdini hor, etme kendini heder
Ne senden ne benden vuku-u kaderden

Can çıkınca bedenden anlarsın her şey nasipten

İlgili Makaleler

Bir Yorum

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Göz Atın
Kapalı
Başa dön tuşu

Reklam Engelleyici Algılandı

Lütfen reklam engelleyiciyi devre dışı bırakarak bizi desteklemeyi düşünün